اگر مایل باشید می توانید در زمینه تاریخ و فرهنگ ایران به تارگاه ما بپیوندید.

با ما تماس بگیرید.

کجاشو دیدی! بذار وبلاگ خودشو راه بندازه… دیدن داره!

حتی از پاسکویچ نیز که والرین قبلاً به او ماموریت داده بود تا در ایستگاه چیتگر گوش به زنگ هر حرکت مشکوکی باشد، نیز کاری ساخته نبود، چراکه یک مامور مخفی دیگر شاپور در هیات یک پارکبان سر به زنگا به پاسکویچ اخطار داد که در صورت پارک خودرو در خیابان منتهی به ایستگاه، باید قبض ۱۶،۸۷۶،۰۰۰ ریالی را بپردازد. در هر حال پاسکویچ ترجیح داد خودروی خود را کمی دورتر پارک کند و نیروهای شاپور با استفاده از همین تاخیر بود که والرین را غافلگیر کردند.

وقتی والرین خود را در محاصره نیروهای شاپور دید، ابتدا قصد فرار داشت ولیکن یکی از زبده ترین نیروهای شاپور به نام آقای خودنویس (که قبلنا قهرمان پرورش اندام بوده) مشتی بر پیشانی او کوبید و والرین درجا بیهوش شد.

والرین وقتی بهوش آمد، خود را دست و پا بسته و در میان نیروهای شاپور دید. شاپور یک شلوار لی دیزل اصل به پا داشت، کاپشن احمدی نژادی بر تن و بازو بند رستم بر بازو داشت. عینک ری بنش را روی یقه تی شرت لاکست سفید آویزان کرده بود و سبیل چرب شده اش را طوری تاب می داد که گوشی N95 اش دیده شود. از روی موهای تازه ژل زده اش، معلوم بود که خیلی به خودش رسیده ولی بوی عطرش تابلو بود که از این عطرهای تقلبی کنار خیابان است.

وقتی والرین بهوش آمد، شاپور شروع کرد به صحبت کردن با او به زبان خارجی:
I want to play over your i-phone … do you know to play … err …

در اینجا شاپور در حالی که داشت من و من می کرد به تخته نرد اشاره کرد و یکی از حضار با عجله گفت بک گامون. سپس شاپور ادامه داد:

Yes! That’s it. Do you know to play backgammon?

و قیافه چنان تکبرآمیزی به خود گرفت که انگار از فتح قله K2 بازگشته باشد. اما وقتی والریان به زبان فارسی پاسخ داد که حاضر نیست بر سر گوشی اش بازی کند، حاضرین به زحمت جلوی خنده خود را گرفتند. اما شاپور از رو نرفت و بالاخره والرین مجاب شد که بازی کند. والرین هنوز از ضربه آقای خودنویس گیچ بود، به همین دلیل نفهمید وقتی شاپور در طول بازی چند بار حقه زد. بنابراین سه دست پشت سرهم مارس شد و مجبور شد، گوشی i-phone 16 مگابایت رمش را به شاپور بدهد. شاپور از بس خوشحال شد که وقتی داشت سوار اسبش می شد، نفهمید که پایش را روی پشت والرین گذاشته که داشت دنبال سیم کارتش که روی زمین افتاده بود، میگشت.

اسکیمو جان،
احتمالا داشتن از کتیبه قالب مولاژ میگرفتن.
قضیه اینه که وقتی از کتیبه های پهلوی عکس میگیری، به خاطر شکل خط و به خاطر اینکه معمولا عمق حروف خیلی زیاد نیست، از روی عکس راحت نمیشه کتیبه رو خوند. (این رو هم باید در نظر بگیری که قبلا از عکسهای دیجیتال با این تفکیک خبری نبوده)
بنابراین برای راحت خوندن کتیبه، با یه جور پلاستیک از کتیبه قالب میگیرن (کار پر دردسریه) و حاصلش میشه یه چیزی که فرو رفتگیهاش تمایز کاملی با سطح صافش داره و راحت خونده میشه.
مولاژ وقتی خشک میشه، کمی حجمش کمتر میشه و به هیچ وجه به سنگ نمیچسبه بنابراین آسیبی هم به کتیبه نمیزنه