تنها در همین حد می تونم بگم که اون رشته فعالیت هایی که زمانی بخشی از زندگی روزمره بوده اند و الآن بخشی از «میراث فرهنگی» محسوب میشن همون بخش هایی از فرهنگ هستن که یا مرده اند و یا دارن می میرن. دراویش نوع درویش باباکوهی از این نوع پدیده ها هستند.
راه دور نریم: خرید نون سنگک بخشی از زندگی روزمره ی من در بچگی بود که حتی به اون فکر نمی کردم. در سفر اخیر به ایران متوجه شدم که تا چه حد سنگک از زندگی روزمره خارج شده و داره به بخشی از «میراث فرهنگی» تبدیل میشه. حتی درباره ی سنگک کتابی هم دیدم (که خریدمش). با دیدن کتاب مطمئن شدم که سنگک رو به مرگه و احتمالا نوه های ما تنها اسمش رو فقط در خاطرات ما می شنون.