اون موقعی که یاسر عرفات رفت با اسرائیلی ها قرارداد صلح نوشت و خودمختاری گرفت و این بحثا … فکر میکنم سال ۷۴-۷۵ بود … دولت ایران خیلی شاکی شد از بابت کنار گذاشته شدن مشی مسلحانه و به رسمیت شناختن اسرائیل و اینا. رسانه های دولتی هم خیلی پریدن به عرفات که تو خائنی و خیانت کردی و چنین و چنان. وسط این گیر و دار چند تا از بچه های عضو انجمن اسلامی چند تا دانشگاه تهران یه روز عصر پا شدن رفتن سفارت فلسطین رو گرفتن! نمیدونم الان فلسطین توی ایران سفارت داره یا نه؟ ولی اون موقع سفارتش یه ساختمون محقری بود توی خیابون فلسطین که قبل از انقلاب انگار سفارت غیر رسمی اسرائیل بوده. بعد از انقلاب ساختمون رو داده بودن به ساف و شده بود دفتر نمایندگی ساف.

خوبی و بدی کارها توی ایران یه مقدار وابسته به اینه که چه کسی انجامش بده. قضیه اشغال سفارت فلسطین هم با این که صد درصد با جریان تبلیغات رسمی علیه ساف همسو بود ولی چون سفارتگیرها اعضای انجمن اسلامی بودن و انجمن های اسلامی هم که از همون موقعها غیر خودی محسوب میشدن، اینجوری تموم شد که بعد یکی دو ساعت پلیس ریخت و همه شون رو با مشت و لگد و باتوم و فحش خواهر مادر ریخت بیرون! یادمه هیچ رسانه ای هم به کارشون اشاره ای نکرد. بجز شاید روزنامه سلام. اون هم مطمئن نیستم. طفلک بچه های انجمن! اینترنت و اینا که نبود اون موقعها. واسه اطلاع رسانی یه اطلاعیه ای تکثیر کرده بودن چسبونده بودن به بورد دم در انجمن هر کی اونو خوند از ماجرا خبردار شد هر کی نخوند نه!

۲- اگه آره، شمایی که هنوز اینجا رو میخونید، خوشتون میاد در مورد لندن چیزی بنویسم؟ جاهای دیدنیش یا زندگی روزمره و اینا؟

در مورد نامه اخیر فکر میکنم دکتر ۱۵ روز اخیر را کلّا درگیر نوشتنش بوده است چون اصطلاح «حرمت نظام هتک شد» که محور نامه است، مربوط میشود به سخنرانی ۴ شهریور آیت الله در جمع نمایندگان دانشجویان خودی. (اصطلاحی که آنجا به کار رفت بود: «هتک آبروی نظام در مقابل ملتها»).

اما دو نکته در نامه هست که چندان نمی پسندم.

یکی این که مصراع «زان یار دلنوازم، شکری است با شکایت» تناسبی با لحن متن ندارد. خصوصا این عدم رعایت تناسب از سروش بعید بود چون خود او قبلا همین مصراع را خیلی به جا و شایسته در نامه ای خطاب به خامنه ای بکار برده بود. دهه ی هفتاد، در اوج درگیری های لفظی/قلمی سروش با اهل حوزه (از جمله با همین صادق لاریجانی که الان رئیس قوه قضاییه شده)، خامنه ای موضع صریحی گرفت و در یک سخنرانی، بدون نام بردن از سروش، سرفصلهای تفکرش را نقل کرد و کوبید جوری که کاملا معلوم بود خطاب سخنرانی چه کسی است. سروش در جواب نامه ی خیلی نرم و لطیفی نوشت که با همین مصرع شروع میشد و اول از مقام معظم رهبری تشکر کرد که او را قابل این حمله دانسته است (شکر از یار دلنواز)، بعد هم شکایتهای مودبانه ای مطرح کرده بود از اوضاع و احوال مملکت و برخوردهایی که با او شده بود و ….

دیگر این که «ریش سرباز بی نوایی را گرفتید …» مربوط میشود به دادگاه متهمان حمله به کوی دانشگاه تهران در ۱۸ تیر ۷۸٫ میشود گفت که پاراگراف مربوطه مشکل فصاحت دارد؛ یعنی نویسنده میخواسته بگوید که «همانطور که در ۱۸ تیر فقط ریش سرباز بی نوا را گرفتید، الان هم قرار است همان کار را بکنید» و متن این منظور را نمیرساند. یا شاید هم دکتر به اشتباه تصور کرده که قضیه محاکمه سرباز و ریش تراش و این حرفها مربوط میشود به قضایای پس از ۲۲ خرداد.

یه کم فکر میکنه و چشاش برق میزنه و میگه آهان! اعلامیه های اون یارو رزمی کاره… اسمش چی بود؟ ابراهیم میرزایی؟

سعید سلیمانی نماینده بسیج دانشجویی سومین فرد از اعضای تشکل‌های دانشجویی بود که پشت تریبون قرار گرفت. سعید که تنها کسی بود که برای سخنرانی متن ننوشته بود، این بار هم یک خط‌شکنی کرد تا ثابت کند اینکه می‌گویند "بسیجی خط شکن است " بیراه نیست. ماجرا از این قرار است که به دلیل ممانعت حراست بیت رهبری، در این مراسم تا پیش از سعید کسی نتوانسته بود پس از سخنان خود به محضر "آقا " رفته و دستان ایشان را ببوسد، ولی سعید از پشت تریبون اعلام کرد که "از آنجا که دوستان بیت اجازه نمی‌دهند کسی برای بوسیدن دست حضرتعالی به محضرتان برسد، من از خودتان درخواست می‌کنم که اجازه این کار را به ما بدهید. " و مجری برنامه هم اعلام کرد که برای رعایت عدالت، دوستانی که پیش از سعید سخنرانی کردند نیز اگر می‌خواهند می‌توانند به حضور "آقا " برسند.

به نقل از سایت الف (لینک)

حالا حکایت آن‌هایی است که به طرف می‌گویند: «از شما با این بیست و چهار و نیم میلیون رای بعید بود فلان کار را بکنی»!

مثلا: اینجا

اما نوبت ما که شد، یقه مان را گرفتند و نگه مان داشتند تا همین دیروز که همسر گرامی آمد ملاقاتم و اجازه ام را گرفت برای آخر هفته بیرون پادگان باشم. این دو روز را خراب بودیم سر کیارش میزانیان و ساعت نه شب هم باید دوباره پادگان باشم.

این روزها مشغول رژه رفتن بوده ایم و نماز خواندن و کلاس شرکت کردن و در صف ایستادن… کلا بیشتر وقتمان در صف میگذرد، یعنی زندگی از ساعت ۴ صبح با صف دستشویی آغاز میشود و ساعت ۹ شب با صف «قرق» تعطیل میشود تا فردا صبح ساعت ۴ …

فکر میکنم دو هفته دیگر مرخصی میان دوره داشته باشیم و اگر شد آن موقع مفصلتر مینویسم.

تصویر زیر، بخشی از یک دستنویس پهلوی است. دقیقتر بخواهیم بگوییم، بخشی از یک متن دینی-اسطوره‌ای است به نام «بندهشن» که بیشتر در مورد بُن (=سرآغاز) دهش (=آفرینش) صحبت می‌کند و یکی از مهمترین منابع اسطوره‌شناسی اساطیر ایرانی است. این دستنویسِ بخصوص، توسط کسی به نام «تهمورث دینکرد» نوشته شده است و معروف است به نسخه‌ی TD2.

اینجای متن دارد تعریف می‌کند که چطور اهورامزدا به دل «جَهی» (یک ماده‌دیو) انداخت که عاشق یک مرد بشود.

خط پهلوی هم مانند خط فارسی و عربی و عبری (و کلا همه‌ی خط‌های دیگری که از آرامی ریشه گرفته‌اند)، از راست به چپ نوشته می‌شود. توی خط اول تصویر بالا، علامت‌های نارنجی که کشیده‌ام، مرزهای واژه‌ها را نشان می‌دهند. خط اول ۹ واژه دارد که واژه‌ی اول و ششم مثل هم هستند.

حالا قضیه‌ی استمداد چیست؟ قضیه این است که من نسخه‌ی اسکن‌شده‌ی بندهشن و چند دستنویس دیگر پهلوی را دارم و می‌خواهم هر تصویر را خرد کنم به کلمات تشکیل دهنده‌ی متن. یعنی مثلا می‌خواهم تصویر بالا را خرد کنم به چند تصویر کوچکتر، یکی ، یکی بعد و …

ترجیح هم می‌دهم که این کار خرد کردن را دستی انجام ندهم یعنی دنبال ابزاری می‌گردم که بتواند مرزهای واژه را تشخیص دهد و بر اساس آن یک مستطیل را از توی فایل اصلی ببُرد. قاعدتا این کار از نظر پردازشی کار پیچیده‌ای نیست و مطمئنم ابزارهایی وجود دارد که من نمی‌شناسم و منتظر راهنمایی یا حداقل سرنخ‌های دوستان هستم.