سلام
یکم: کی گفته که ما حالا پیر هستیم؟
دوم: زمان “جوانی” این عبارت کم و بیش در میان بوده و برای موارد خوب هم بکار می رفته است اما اهل حوزه از این حرفها نمی زدند.
سوم: درست است که عجیب نیست اما حتما دلایل اجتماعی یا فرهنگی جدیدی در میان است که من بی خبرم
چهارم: اینکه بجای سلام هم این عبارت را می گویند کاملا برایم تازگی دارد و سعی می کنم موضوع را برای خودم تصویر کنم
پنجم و از همه مهمتر اینکه: امیدوارم سربازی و همه مراحل زندگی را قرین موفقیت و شاد باتفاق همسر گرامی و عزیزان تجربه کنی
نامت بلند و گرامی

اینکه چطور تکیه کلام روحانی پادگان این شده … فکر میکنم زمان جوانی های شما، خسته نباشید را فقط خطاب به کسانی که کار یدی میکرده اند، به کار میبردند، اما الان این اصطلاح خیلی کاربرد عامتری دارد و توی احوالپرسیهای روزانه، تقریبا همردیف «چطورید» یا «حال شما چطوره» استفاده میشود. حتی توی بعضی موقعیتها به جای سلام میگویند خسته نباشید (مخصوصا مراجعات تلفنی)
خلاصه عجیب نیست اگر کسی تکیه کلامش این باشد.

معمولا موقع خیز سه ثانیه یقلاوی همراهتون نیست، تفنگ همراهتونه 😉 تفنگ رو هم باید یه جور خاصی طرف چپتون بندازید روی زمین (یه جوری که بعد از خیز باز هم بشه باهاش شلیک کرد!)

هاهاها!
نوشته ام، الان توی صف انتشار منتظره، فردا (دوشنبه) منتشر میشه
راستی تو کجا افتادی؟