منم گواهينامه دوچرخه پدر بزرگم را ديدم خيلي باحاله
به وبلاگ عتيقه من هم سر بزن مهندس
http://www.ehia.blogfa.com

اتفاقا امروز از پدر پرسیدم و موضوع را تایید کرد و گفت که حواسش به این نکته نبوده. اصولا نوشته های این وبلاگ را هیچ کس مثل شما مو به مو نمیخواند 😉

علی جان از پاسخ ظریفت متشکر. اما جا داشت خواهش مرا عمل کرده و از ایشان بپرسی. پاسخ تو صرفا تحلیلی است که “یعنی می شود…” آری. گاهی عجیبتر از اینها هم در زندگی انتظار می رود. نام اصلی مادر بزرگ “رقیه” بود. پس از ازدواج -طیق یک معمول فامیلی- به خصوص دخترها و زنها اسم دوم داشتند. این شامل عمه پدرتان و عمه های خودتان و سایرین هم شده است. عمه تان که نامش “صغری” خوانده می شد “مکرم” خوانده شد و مادر بزرگ با همین رویه “مقرب”. البته اگر از آقا جمال پرسیده باشی، انتقاد به من وارد است که ار دور حکم کرده و سرکار را قابل انتقاد شمردم.

انتقاد به من وارد نیست! این انتقاد به پدرم برمیگردد که هم نامه پدربزرگ و هم متن من را خوانده اند و متوجه این نکته نشده اند! (یعنی میشود آدم یادش نباشد که نام دیگر مادر مرحومه اش مقرب خانم بوده است؟)

این نظر درست است و مشابه بسیاری دارد. جالب که در انزلی که بیشتر محل تردد روسها بود این نوع کلمات بیشتر است مثلا به سیب زمینی می گویند “کرتو”. در رشت و انرلی به درشگه می گفتند “فایتون”. شبیه این در کشورهای دیگر هم هست. در عراق کلمات فارسی و ترکی زیادی وارد زبان بومی شده و گاهی هم کمی تغییر یافته است. یک فامیل معروف در نجف فامیل “خرسان” است با کسره خ. اینها اصلیت خراسانی دارند و خراسانی به خرسان تغییر یافته اند. در مصر به زنان محترم می گویند خانم (از ترکی) و به مردان امروزی می گویند افندی.

ممنون، خیلی دنبال معنیش بودم

بعله! پدر بزرگ رشتی بودن 🙂