پیشنماز پادگان، بین نماز ظهر و عصر:
برادرا، من دوست ندارم بین دو نماز مصدّع اوقاتتون بشم، ولی یه نکتهی کوچیک عرض میکنم چون مورد سوال دوستان بود. پرسیده بودن این که در سلام به آقا اباعبدالله دستمون رو روی سینه میگذاریم و در سلام به آقا امام رضا دستمون رو بالا میگیریم و در سلام به حجت ابن الحسن دستمون رو روی سرمون میذاریم آیا دلیلی داره؟ یا همینجوریه؟
عرض شود خدمت دوستان که دست روی سینه گذاشتن به احترام ابا عبدالله سلیقهایه. یعنی خبری، روایتی در این مورد نیومده. ما ایرانیا چون مودب هستیم این کارو میکنیم، اما دست بالا گرفتن در احترام به امام رضا اونم همینجوریه. ولی در مورد دست روی سر گذاشتن هنگام ذکر نام امام زمان، روایت هست، سند هست که امام صادق علیه السلام هر وقت که اسم امام زمان رو میبردن دستشون رو روی سرشون میذاشتن…
نوشتههای «احتمالا» مرتبط:
- مسابقه فرهنگی ۱ نمازخانهی پادگان، بین نماز ظهر و عصر یکی از مسوولین...
- روزمره ها – ۳ نوزدهم آبان. یکشنبه روز سختی است. با تربیتبدنی شروع میشود...
- هدایت سیاسی جلسهی اول کلاس «هدایت سیاسی». مربیمان که سرهنگ عقیدتی سپاه...
- خسته نباشید! وقتی فرمانده میگوید: «از جلو نظام»، سربازها باید پشت گردن...
- مسابقه فرهنگی ۲ متن آگهی روی تابلوی اعلانات فرهنگی گروهان: قابل توجه کلیه...
توصیه:
در صفحه «از سربازی
» مطالب و توضیحات بیشتری پیدا میشود. بد نیست سری هم به آنجا بزنید.
سورملینا
۱۷ آذر ۸۷ ساعت ۴:۳۷ ب.ظ
این چیزها باید ریشه داشته باشه. آدم باید بفهمه چرا داره یه کاری رو انجام می ده. این که همه اش شد « همین جوری» !!!