نوشته های بی خواننده

رامین و مصطفی خیلی بدعکس‌اند و هر وقت عکس دسته جمعی می‌اندازیم، می‌بینیم که یکی‌شان کج و کوله افتاده است و کل عکس را خراب کرده است.

امروز روز خداحافظی مصطفی بود که مهاجر استرالیا است و از فردا دیگر نمی‌آید شرکت. جایتان خالی … جمع شدیم دیزی‌سرای سالاری و دیزی‌ای زدیم و گفتیم و خندیدیم و خوش گذشت.

آخر سر می‌خواستیم همه‌مان تک به تک با مصطفی عکس یادگاری بیندازیم. وقتی نوبت رامین رسید عکس‌ها اینجوری شد:

عکس اول:

عکس دوم:

عکس سوم:

عکس چهارم:

عکس پنجم:

علیرضا که داشت عکس می‌گرفت به همین پنجمی راضی شد و نفر بعدی را صدا کرد.

خیلی دوست دارم بدانم کدام شیرازی خوش ذوقی بوده است که پیشنهاد کرده روز بزرگداشت سعدی همان «اول اردیبهشت ماه جلالی» باشد؟

تا جایی که در اینترنت میشود ردّش را گرفت ظاهرا پیشنهاد مرکز سعدی شناسی بوده است در سال ۷۷٫ اول اردیبهشت سال ۷۸ اولین کنگره بزرگداشت سعدی برگزار میشود و مدتی بعد هم شورای عالی انقلاب فرهنگی مناسبت را تصویب میکند و در تقویمهای رسمی سال ۷۹ به بعد اسم سعدی در اول اردیبهشت جا خوش میکند.

کسی را سراغ دارید که در دل ماجرا بوده باشد و جزئیات بیشتری بداند؟

مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی برای مناسبتهای سال ۷۹
مقالات اولین کنگره بزرگداشت سعدی (حداد و مهاجرانی از مردم و مسوولان فرهنگی شیراز برای پیشنهاد این روز تشکر میکنند)

در فارسی امروزی تصورمان از یک آدم «خرسند» کسی است که لبخند روی لبش دارد و خوش است و مثلا اگر در تیتر اخبار ببینیم که «ابراز خرسندی فلانی از فلان اتفاق»، معنا می‌کنیم «فلانی خوشحال شدن خودش را از فلان اتفاق نشان داد».

توی نوشته‌های پهلوی معنای خرسندی کمی فرق می‌کند و وقتی صحبت درباره مال دنیا باشد، آدم خرسند کسی است که قانع است و حرص و طمع ندارد و وقتی پای قضا و قدر در میان است خرسند آن است که درباره چیزهایی که نمی‌شود تغییرشان داد غصه نمی‌خورد و بی‌تابی نمی‌کند.

توی بسیاری از اندرزنامه‌های پهلوی هم به ملّت توصیه شده است که خرسند باشند و خرسندی کنند و با خرسندی دیو آز را از خود برانند و از این جور چیزها.

اما چیزی که احتمالا برای‌تان جالب‌تر باشد یک متن خیلی کوچک است به نام «داروی خرسندی». بر خلاف متن‌های پهلوی که معمولا خیلی جدی و عصاقورت‌داده‌اند، این یکی کمی طنز آمیز است و فرض می‌کند خرسندی یک دارو است که برای دردهای بی‌درمان می‌شود تجویز کرد و اتفاقا خوب هم شفا می‌دهد. آنوقت طرز تهیه این دارو را به سبکی شبیه به دستورهای آشپزی امروزی نوشته است.

می‌گویم شبیه به دستور آشپزی یعنی فرض کنید دارید طرز تهیه یک غذا را از کتاب مستطاب آشپزی می‌خوانید. نجف دریابندری اول درباره خود غذا کمی توضیح می‌دهد که چه جور غذایی است و از کجا آمده و اینها … بعد مواد لازم و مقدار هر کدام را ذکر می‌کند؛ بعد هم می‌گوید که هر کدام از مواد را چکار کنید و چطور با هم مخلوط کنید و غذا کی آماده می‌شود و آخر سر هم نکاتی در مورد چگونه سِرو کردن غذا می‌نویسد.

ترجمه‌ی آزاد داروی خرسندی این می‌شود:

داروی خرسندی برای درمان بیماری‌هایی است که درمان ندارند. در مورد آنهایی که درمان دارند هم این دارو بهبودی را آسان‌تر می‌کند.

مواد لازم:

شناختن خرسندی …………………………………………………………… یک پیمانه

اگر خرسند نباشم چکار کنم ……………………………………………….. یک پیمانه

از امروز تا فردا شاید اوضاع بهتر شود …………………………………….. یک پیمانه

از این بدتر هم می‌توانست بشود …………………………………………. یک پیمانه

در این چیزی که پیش آمده خرسند بودن برایم آسانتر است …………. یک پیمانه

اگر خرسند نباشم کارم سخت‌تر می‌شود ……………………………….. یک پیمانه

طرز تهیه:

این داروها را در «هاون شکیبایی» بریزید و با «دسته هاون نیایش» بکوبید و با «صافی توکل» صاف کنید و هر روز صبح زود با «قاشق پناه بر ایزدان» به دهان بیفکنید و با آب «چنین کردن شایسته است» بخورید. سپس بی شک و تردید خرسند باشید چون خرسند بودن برای تن و روان سودمندتر است.

این روزها حتما سری به موزه ایران باستان بزنید.

طبقه دوم موزه، نمایشگاهی برگزار شده است از آثاری که کمتر توی ویترین‌های عمومی نمایش می‌دهند. زمان نمایشگاه را نوشته اند «فروردین ۸۹» ولی دقیقا مطمئن نیستم تا آخر فروردین برقرار باشد.

اینجا خیلی از اشیاء نامدار ایران باستان را می‌توانید از نزدیک ببینید.

مثلا جام مارلیک:

یا ریتون شیر بالدار:

من مخصوصا از دیدن این جام ایلامی خیلی ذوق کردم. تازگی‌ها یک مقاله درباره‌اش خوانده بودم.

نمایشگاه اصلی موزه (طبقه همکف) هم کمی غنی‌تر شده است. مثلا دو ویترین از آثار جیرفت اضافه شده است و این انیمیشن چهار فریمی شهر سوخته را هم فکر می‌کنم تازه به نمایش گذاشته‌اند. شاید هم من قبلا ندیده بودم.