از هخامنشی تا قاجاری، هر کس به فارس رسیده هوس کرده روی کوهها یادگاریای از خودش بگذارد.
این یکی را نفهمیدیم مربوط به کیست. مزین است به شعر (البته بندتنبانی) فارسی و توی جاده جدید کازرون-بوشهر واقع شده.
نوشته های بی خواننده
جستجو
درباره من
تماس با من
مشترک شوید
سمیه نظری
۲۶ فروردین ۸۷ ساعت ۱۱:۲۸ ب.ظ
درود.من دانشجوی ترم یک زبانشناسی هستم و بی نهایت از خودآموز شما تشکر میکنم.کمک بسیار بزرگی بود.در حال حاضر کتاب دکتر ابوالقاسمی را میخوانم(تاریخ زبان فارسی)و در بخش صرف زبان ایرانی باستانی (فصل ۴ ) دچار مشکل هستم.میتونید باز من را راهنمایی کنید.ممنون می شم!!!!!!!!!!!!۱۱۱
رامین
۲۲ فروردین ۸۷ ساعت ۱۲:۱۹ ب.ظ
جان علی یه سوژه جدید از کارآگاه بهمنی نداری؟
بابا کف کردیم
ناشناس
۲۲ فروردین ۸۷ ساعت ۱۱:۲۷ ق.ظ
چون کامنت رو از رو پست قبلی قفل کرده بودی، اینجا کامنت گذاشتم.
جناب آقای به ظاهر فرهنگی و با ادب، توهین و عسائه ادب به هر کسی دور از شئون وبلاگ نویسی و ادبیه چه رسد به ساحت مقدس بنیانگذار جمهوری اسلامی
در مورد جمله ای که فرمودید باید بگویم که این جمله کاملاً صحیح و داخل واژگان فارسی سلیس است
بهتر است که حضرت عالی قبل از توهین و اظهار نظر عجولانه قدری از خود مایه گذاشته و مطالعه بفرمائید.
با تشکر
دوست عزیز،
)
جمله از نظر لغوی غلط نیست ولی نوعی استفاده نامانوس از واژه ای است که معنای مصطلحش چیز دیگریست.
در مورد توصیه به مطالعه و پرهیز از اظهار نظر عجولانه و مذمت توهین متشکرم ولی فکر میکنم خود شما بیشتر به این نصایح نیازمندید (لااقل بهتر بود قبل از کامنت گذاشتن املای «اسائه» ادب رو یاد میگرفتید