سرای مشیر، در بازار وکیل شیراز، یکی از آن جاهایی است که حتما باید سر بزنید.
درست است که الان بیشتر مغازههایش بدلیجات بنجل میفروشند و از این مجسمههای سیاه مولاژ با طرح تخت جمشید؛ اما لابلای این بنجلفروشیها چند تا عتیقه/صنایع دستی فروشی پدر-مادر-دار هم هست که همیشه چیزی برای خریدن (یا قیمت کردن و حسرت خوردن) دارند.
آن قلمدان فولادی سمت چپ ویترین را سال ۸۵ میداد ۱۱۰ هزار تومان و امسال به ۱۰۰ هزار تومان هم راضی بود. فکر میکنم ده-دوازده سال دیگر بالاخره بخرمش!
همینجا توی سرا یک عتیقه فروش یهودی بود با یک مغازهی خیلی آشفته، خیلی دیدنی که این بار هر چه گشتم پیدایش نکردم. توی بساطش کلی دستنویسهای قدیمی داشت… قبالهی ازدواج و از این جور چیزها.
سورملینا
۱۶ آبان ۸۷ ساعت ۱۱:۱۸ ق.ظ
منم خیلی دوست دارم سراغ اینجور مغازه ها برم. اینهایی که خنزر پنزر دارند ! همسرم همیشه می گه تو اولین زنی هستی که من توی عمرم دیده ام که هیچوقت پشت ویترین طلافروشی وای نمیسی ! آخه می دونید، اکثر مغازه ها جنس هاشون مثل همه. باید سراغ جاهایی رفت که جنس هاشون خیلی متفاوته. اینهایی که وسایل قدیمی و عتیقه دارند. مثل فانوس های صد سال پیش ! من که وقتی می رم اصلا زمان رو گم می کنم. هم از این نظر که نمی فهمم چند ساعته که اونجام و هم از این نظر که اینقدر غرق می شم که خودمو می برم به زمان استفاده از اون وسایل قدیمی. و اینکه اگه من اون زمان بودم، از این چه استفاده ای می کردم.
دینا
۱۵ آبان ۸۷ ساعت ۳:۳۲ ب.ظ
یادم باشه این دفعه رفتم شیراز سرای مشیر برم – ممنون