نوشته های بی خواننده

۱۱ دیدگاه درباره «کتیبه ارتشی»

با آر.اس.اس مشترک نظرات شوید پیوند Trackback

1. 

   سورنا

   ۱۴ اردیبهشت ۸۸ ساعت ۸:۲۵ ق.ظ

   نه آقا این جماعت که مشورت با باستانشناس حالیشون نبود. مته گذاشتن توی پای شاپور میله از توش رد کردن و گذاشتنش توی سیمان. حالا به این بیچاره های درس نخونده که تمام تحصیلاتشون آموزشگاه گروهبانی بود نمی شه چندان ایراد گرفت. به هر حال اون کاری رو که به عقلشون درست بوده انجام دادن. ولی اون «بزرگ ارتشداران» مثلا تحصیل کرده ی سویس رو بگو که نمی فهمیده سر پا آوردن مجسمه ی ساسانی کار باستان شناس و مرمت گر آثار باستانیه نه کار ارتش!

   [پاسخ دهید]
   • 

     علی گنجه ای

     ۱۴ اردیبهشت ۸۸ ساعت ۸:۳۹ ق.ظ

     آره واقعا. من هنوز هم توجیه نشده ام که این اتفاق چه جوری افتاده. شاید مثلا یه جور رقابت بوده بین ارتش و میراث فرهنگی برای جلب نظر شاه از طریق خدمت به آثار باستانی؟
     فکر کنم اگه خاطرات رجال اون زمان رو بخونم یه چیزایی در این مورد پیدا بشه.

     [پاسخ دهید]
     • 

       سورنا

       ۱۴ اردیبهشت ۸۸ ساعت ۸:۵۶ ق.ظ

       در اون زمان «میراث فرهنگی» وجود نداشت. نه فقط سازمان میراث فرهنگی بلکه عبارت «میراث فرهنگی» هم چیز جدیدی بود. خود کلمه ی «فرهنگ» تازه داشت به عنوان مترادفی برای culture جا می افتاد. تنها سازمانی نیمه دولتی به نام «سازمان آثار ملی» وجود داشت که بیشتر به یادمان ساختن می پرداخت تا کار باستانشناسی. بنای مقبره های فردوسی، حافظ، سعدی، ابن سینا، و غیره (منجمله شاه شجاع که در یکی از نوشته های قبلی به اون پرداختی) کار همین سازمان آثار ملی است.

       پروژه های باستانشناسی در اون موقع بیشتر توسط متخصصین غیر ایرانی انجام می شد. اون «بزرگ ارتشداران» اگه جدا دلش می سوخت باید دست به جیب می کرد و یگ گروه حرفه ای باستانشناس و مرمت گر می آورد تا کار رو انجام بدن. ولی از اونجایی که کار حرفه ای در مملکت گل و بلبل معنی نداره و همه چیز از درست کردن ساندویچ همبرگر تا بر پا آوردن مجسمه ی شاپور ساسانی بر پایه ی اصل «بزن در رو» انجام میشه «بزرگ ارتشتاران شاهنشاه دوم سلسله پهلوی» هم کارش همین میشه که می بینید. همه چیز این مملکت به همه چیزش می خوره.

       [پاسخ دهید]
       • 

         ابراهیم

         ۱۴ اردیبهشت ۸۸ ساعت ۹:۲۳ ق.ظ

         البته وقتی میگید اون زمان تو کشور یه سازمان آثار ملی بوده که کارش ساختن یادمان و مجسمه بوده دیگه چه توقعی هست که کسی چیزی از مرمت بدونه. شاید اون بنده خدا هم اصلا نمیدونسته که یه بحثی به اسم مرمت آثار باستانی هست و باید به مرمت کارا سپرد نه به آدمهای معمولی

         [پاسخ دهید]
2. 

   سورنا

   ۱۴ اردیبهشت ۸۸ ساعت ۹:۳۹ ق.ظ

   اون «بنده خدا» که می گید «اصلا نمی دونسته» مثلا تحصیل کرده بود و باید می دونست. به علاوه مملکت کلی آدم داشت که می دونستن ولیاون «بنده خدا» فکر می کرد در همه زمینه صلاحیت داره اظهار نظر کنه، عین پدرش. هیچ می دو نستین که لغات فرهنگستان اول تا از طرف پدر بی سوادش تایید نمی شد مجوز استفاده نمی گرفت؟ جماعت خودبزرگ بین تازه به دوران رسیده ی بی سوادی بودن این پهلوی ها.
   به هر حال سپردن کارها به افراد هم کار اون «بنده خدا» نبود. مملکت سلطنتی مشروطه بود. اون «بنده خدا» باید می رفت تو کاخش نون و ماستشو می خورد و سلطنت می کرد. این جور تصمیم گیری ها رو هم محول می کرد به اهلش، همون جوری که تو قانون اساسی مشروطه گفته شده بود.  

   [پاسخ دهید]
   • 

     فاطمه

     ۱۵ اردیبهشت ۸۸ ساعت ۳:۴۸ ب.ظ

     احتمالا چون یه جایی بوده که کسی حوصلهاش نمیشده بره ببینه اوضاع از چه قراره، به خودشون زحمت تاش بیشتر رو ندادند.

     [پاسخ دهید]
3. 

   ایران

   ۱۴ اردیبهشت ۸۸ ساعت ۱:۱۲ ب.ظ

   ایرادها و انتقادها و حتی دفاعهای تند یا ملایم به “اون…” اشکال مشترک اینطور نظرهاست. اینکه “اون” یعنی “مرد قدرت” تاجدار و یا… مسؤول یا مقصر همه چیز باشد فلسفة نظام سابق بود که در ۵۷ منقرض نشده باقی ماند نه در حکومت و نه در دستجات دیگر. این مشکلی بود که مشروطیت هم آنقدر قد نکشیده بود که به نظام و فرهنگ “اون” قاجاریه پایان بدهد. البته این یک “بن بست” نیست. به لحاظ پویش تاریخی بخواهی نخواهی “آشک کشک خاله” است

   [پاسخ دهید]
4. 

   کوروش

   ۴ شهریور ۸۸ ساعت ۵:۰۸ ق.ظ

   روح پدر هرچه شاه و شاپور لعنت می‌فرستاده‌اند.
   اینجارو تند رفتی
   اما ارتشیان و افسران به روح پدر و مادر تازیان که ۱۴۰۰ سال پیش به ایران جمله کردن و مجسمه شاهنشاه شاپور را به زمین انداختن لعنت می فرستند.

   با سپاس
   کوروش

   [پاسخ دهید]
   • 

     علی گنجه ای

     ۴ شهریور ۸۸ ساعت ۲:۱۱ ب.ظ

     فکر میکنم اگر نظامی ها در کار مرمت دخالت نمیکردند و کار را به اهلش واگذار میکردند بهتر بود.
     مجسمه هم احتمالا در اثر عوامل طبیعی به زمین افتاده. اگر تخریب عمدی در کار بود قاعدتا صورت اثر هم نابود میشد.

     [پاسخ دهید]
5. 

   کوروش

   ۵ شهریور ۸۸ ساعت ۳:۳۲ ق.ظ

   علی جان نمی دانم چرا شما همه چی را نادیده می گیرید و همه چیو تقسیر طبیعت بی زبان می اندازی .. نکنه سیل یا توفانی اومده و مجسمه را انداخته یا زلزله ای اومده و مجسمه را انداخته پس چرا غار جراب نشده؟؟؟؟
   حتما کتیبه ای که از زمان پهلوی تو غار مانده و قسمت های از نوشته هاش تخریب شده از عوامل طبیعی بوده؟؟؟؟؟
   تازیان به هیچ کس رحم نمی کردنند حتی به مجسمه ها و کاخ ها. کمی تاریخو با دقت مطالعه کن ببین واقعیت چیست.
   نظامیان اگر این کارو نمی کردند شاید سر شاپور موزه لندن یا جای دیگه بود. یا به طور کل این مجسمه از بین می رفت. ما ایرانی همیشه عادت داریم دیگران را سرکوب کنیم و هیچ وقت نشده از کسی به خاطر کارش قدردانی کنیم.
   پاینده باد ایـــــــــــــــــــران

   [پاسخ دهید]
   • 

     علی گنجه ای

     ۵ شهریور ۸۸ ساعت ۶:۳۶ ب.ظ

     کورش جان،
     توی خیلی از بناها، سنگ نوشته ها، مجسمه ها و نقش برجسته های باستانی ایران آثار تخریب عمدی هست. توسط همه از جمله تازیان. اما این مجسمه بخصوص به نظر نمیاد که عمدی تخریب شده باشه. معمولا توی تخریبهای عمدی اول صورت اثر آسیب میبینه و بعد جاهای دیگه. توی مجسمه شاپور صورت تقریبا سالمه و بجز یه شکستگی توی فک و پایین بینی(احتمالا در اثر زمین خوردن) آسیب عمده دیگه ای ندیده و کاملا وقار و شکوه خودشو حفظ کرده.
     اما کتیبه ارتشی مشخصه که عمدی تخریب شده. جای تیشه کاملا واضحه و از این که فقط اسامی خاصی تخریب شدن میشه حدس زد تخریبش کار کی بوده.
     لطفا توجه داشته باش که عبارتهایی مثل «کمی تاریخو با دقت مطالعه کن…» کمی بی ادبانه است. اگه ممکنه به جای عبارتهایی شبیه به این، منو رجوع بده به اون قسمتهایی از متون تاریخی که بطور مشخص حرف تو رو تایید میکنه. مثلا بگو فلان متن تاریخی میگه … یا فلان باستان شناس معتبر هم معتقده که افتادن مجسمه کار عوامل طبیعی نبوده.
     با پاراگراف آخرت هم موافق نیستم. نظامیا کاری رو به عهده گرفتن که انجام دادنش رو بلد نبودن. ترمیم کردن یه اثر باستانی اصول و قواعدی داره که اگه رعایت نشده اسمش میشه «تخریب» نه «ترمیم»

     [پاسخ دهید]