نوشته های بی خواننده

علی سرزعیم باید تا حالا دیگر رسیده باشد به میلان و چه بسا توی آپارتمان جدیدش مشغول چرت زدن باشد. قرار است در یکی از دانشگاه‌های آنجا دکترای اقتصاد بخواند و قاعدتا سه چهار سالی باید میلان زندگی کند.

آشنایی من و علی برمی‌گردد به روزهای اول دانشگاه، آن وقت‌ها که تازه کارت دانشجویی گرفته بودیم و ذوقش را داشتیم و به هر مناسبت دلمان می‌خواست به عالم و آدم نشانش بدهیم. بهانه‌اش را هم خدا می‌رساند. آن وقت‌ها فکر کنم خیلی بیشتر از حالا از آدم کارت شناسایی طلب می‌کردند؟ یا شاید هم کلا ۱۸ ساله‌ها بیشتر از ۳۱ ساله‌ها به کارتشان نیاز پیدا می‌کنند؟

به هر حال یکی از همان روزهای ذوق کارت، رفته بودم شعبه‌ی بانک تجارت نزدیک دانشگاه که دیدم یکی دیگر از سال اولی‌ها جلوی من است و به عنوان کارت شناسایی دارد کارت دانشجویی‌اش را نشان متصدی می‌دهد و اسمش هم از روی کارت، علی سرزعیم است. خلاصه سر صحبت را باز کردم که «آقای سرزعیم، چه رشته‌ای هستید؟». هنوز علامت سوال ته جمله‌ام خشک نشده بود که برگشت و گل از گلش شکفت و شروع کردیم به صحبت و بعد هم پیاده تا دانشگاه قدم زدیم و تمام سال‌های دانشجویی و سال‌های بعدش (تا قبل از این که ازدواج کند ) یک کار عمده‌مان توی زندگی همین دو نفری قدم زدن و حرف زدن بود.

بعدها البته فهمیدم که قبل از آن آشنایی بانکی یکی دوبار می‌خواسته سر صحبت را با من باز کند ولی موردش پیش نیامده و دلیل آن گل از گل شکفتنش هم همین بوده است.

خلاصه که علی بعد از لیسانس مکانیک، فوق لیسانس «سیستم‌های اقتصادی-اجتماعی» خواند و بعد هم سربازی و ازدواج و مدتی هم دنبال پذیرش بود و حتی خواب پذیرش می‌دید تا اینکه این یکی جور شد.

«بسی رنج بردیم در این سال سی / که رنج برده باشیم فقط، مرسی!»

محسن نامجو، آخر آهنگ دهه شصت

(یکی لطفا یک نسخه کم کیفیت تر از این ویدئو آپلود کنه. این یکی حجمش ۲۵۶ مگه!)

به سراغ وبلاگ «بلند فکر می‌کنم» بروید و از زیر و بم زندگی مشترک «فینگیل بانو» با «گل باقالی» آگاه شوید! از قهرها و آشتی‌هایشان، از پایان‌نامه‌اش (که امیدوارم زودتر قالش کنده شود)، از روابط عروسانه با مادر شوهرش، از غذاهایی که سوزانده، کتاب‌هایی که خوانده، اسباب و وسایلی که توی خانه‌اش چیده، فیلم‌هایی که دیده، خیال‌هایی که از سرش گذشته و …

خواستم کمی از سبک نوشتنش تعریف کنم که ترغیب شوید به خواندن، دیدم شاید تعریف‌های من نتواند لذتی را که از خواندن «بلند فکر می‌کنم» می‌برم منعکس کنند. پس چند تکه برایتان نقل می‌کنم:

دیشب اولین غذامو سوزوندم!!! تقصیر فیلم نیکیتا شد… چند وقت پیش دیده بودمش، آخرش هم یادم بود ولی فکر میکردم اون چیزی که یادمه آخرش نیست و مجبور شدم بشینم یه بار دیگه از اول ببینم… تازه همراه با آگهی های عذاب دهنده شبکه GEM… این شبکه های ایرانی هم که فقط یا مشاور املاک تبلیغ میکنن یا پیوند مو!!! گل باقالی انقدر که گل ئه، سوزوندن اولین غذامو همراه با کلی ماچ بهم تبریک گفت… منم که بی جنبه!! همه غذارو ریختم تو ظرفش و گفتم سوخته هاشو نخور!!!

…

من توی گزینش اسم کسی که ازش تقلید میکنم رو یه چیزی گفتم که الان یادم نیست… یعنی شوهر یاسمنگولا زنگ زد به یه نفر برام پرسید… حالا هر چی تو لیست متقلد ( مورد تقلید واقع شونده!!!) ها میگردم پیداش نمیکنم… میگم نکنه اصلا اشتباه گفته باشم!!! زنه چقدر تو دلش بهم خندیده!!! تازه گفتم هم کتابشو دارم هم تو سایتش میرم!!! یاسمنگولا میگه اسمش بهجت بوده!! حالا مهم نیست به هر حال که قبول شدم!!!

…

یه چیزی یادم افتاد… تعریف کنم شاخ در بیارین… اون شبی که رفته بودیم دنبال وسایل مهپاره، همون شب اول زندگی مشترک رو میگم، یادمون افتاد که برای فردا صبحونه هیچی نداریم بخوریم… گل باقالی رفت از یه بقالی همون نزدیکای جایی که وایساده بودیم خرید کرد، بعد اومد تو ماشین گفت این چهار تا قلم شد ۱۰ هزار تومن… گفتم وا!!! چطوری؟؟؟ بعد دیدیم یه چیزی که به نظرمون ۱۰۰۰ تومن بوده رو ۱۲۵۰ حساب کرده… دوباره رفت تو و به یارو گفت و ۵۰۰ تومن پس گرفت اومد بیرون(دو تا از اون هزار تومنی ها خریده بود)… بعد بازم چون بیکار بودیم قیمتها رو حساب کردیم دیدیم هنوزم پولی که داده بیشتر از قیمت این چیزاییه که خریده… باز برگشت ۲۰۰ تومن دیگه هم پس گرفت!!! بعد یارو خیلی خونسرد برگشته بهش گفته آقا چقدر سخت میگیری!!! تو جیب غیر مسلمون که نمیرفت!!!! مرتیکه دزد!!! ما از بقالی شانس نداریم!!!

…

پی‌نوشت : دیروز یه نامه ای که خودم سال ۸۲ به گل باقالی نوشته بودم رو پیدا کردم… انقدر عاشقانه بود که گونه هام داغ شده بود و حرارت ازشون میزد بیرون… فکر کنم قرمز هم شده بودم … فکر کن، من سیاه سوخته!!! فهمیدم که اگه گل باقالی هم مثل من لوس بود با خوندن اون نامه نه تنها گریه میکرد که خودشو دور از جونش حلق آویز میکرد… گه بگیرن این زندگی مسخره رو که همه چیز رو عادی میکنه…

…

شرکت ما به قراردادی‌ها یکی یک کارت خرید داده که به هر مناسبتی شارژش می‌کند. برای ساعتی‌ها، به جای اینکه کارت خرید بدهد و شارژ کند، در هر مناسبت یک کارت «هدیه» می‌دهد. حالا در نظر داشته باشید که مسعود هم ساعتی است و چند روز پیش از ماه رمضان، حالا نمی‌دانم به مناسبت نیمه شعبان یا به مناسبت رسیدن ماه رمضان، یک کارت هدیه‌ی ۶۰ هزار تومانی به همه ساعتی‌ها دادند و کارت مسعود هم ماند پیش امور اداری تا بیاید و تحویل بگیرد. (اگر داستان جنایت قبلی رامین و کارآگاه بهمنی را نخوانده اید، حتما قبل از ادامه ماجرا بخوانید)

پریروز از امور اداری زنگ زدند به کارآگاه که بیا کارت هدیه‌ی مسعود را تحویل بگیر و از طرفش امضاء بده که ما پرونده‌ی کارت‌ها را ببندیم. یعنی به نظرتان اگر خبر داشتند که با این کارشان چه ظلمی در حق مسعود می‌کنند، آیا باز هم کارت را تحویل کارآگاه می‌دادند؟

خلاصه ما دیدیم که کارآگاه از امور اداری برگشته و همینطور چشم‌هایش برق می‌زند و معلوم است که دارد برای سر کار گذاشتن کسی نقشه می‌کشد… بعد از کمی سبک سنگین کردن و سنجیدن اوضاع، گوشی را برداشت و زنگ زد به مسعود که بیا و کارت هدیه‌ات را تحویل بگیر و اگر تا فلان ساعت نیامدی، من به جبران آن آبرو ریزی که درآوردی، محتوای کارتت را هدیه می‌دهم به محک!

در مدتی که مسعودی توی راه بود تا برسد، کارآگاه دودل بود که نکند وبلاگ مرا خوانده باشد و از همه چیز خبر داشته باشد ولی همین که رسید و کارآگاه اسم محک را برد و قیافه‌ی مسعود آنطور شرمنده و خجالت‌زده شد، خیال کارآگاه هم راحت شد که هنوز برای اسکل‌سازی بیشتر، فرصت هست!

از شانس بد مسعود، وقتی که رسید من داشتم می‌رفتم خانه و نشد که توجیه‌اش کنم یا حداقل بفرستم که پست قبلی را بخواند و بفهمد که چقدر سر کار بوده! خبر هم ندارم که در غیاب من چه اتفاقی افتاد ولی فردای ماجرا دیدم که کارآگاه چنین امضایی از مسعود گرفته: